شکست سکوت

تابوت .....!

 گیسوی سیاهت چه شب بی سحری بود..

    چشم تو عجب قاصدک بد خبری بود...

     گفتم که به عشق تو شوم زنده دریغا

      تابوت مرا عشق تو میخ دگری بود

               ******************

داس اجل.......!

رفتی تو و با رفتنت داغی نشاندی بر تنم

اشکم نمی بینی ولی آبستن باریدنم

دیگر نمانده رغبتی تا جام فردا سر کشم

داس اجل تعجیل کن گردیده فصل چیدنم

                  *****      ******        ******

آنکه فتوا به جنون من عاشق میداد

                       یک شب از زاویۀ چشمانم

                                          کاش میدید تورا.........

اگر مرا به لحظه شکستنم رسانده ای

به کوچه های بی نشان دل مرا کشانده ای

اگر به وعده های خود وفا نکردی و اگر

به تازیانه ستم مرا ز خود رمانده ای

اگر هنوز من همان من گذشته ام ولی

تو آن توی گذشته ها برای من نمانده ای

اگر به دانه ای دلم به دام کردی و کنون

کبوتر دل مرا ز بام خود پرانده ای

گلایه از تو کی کنم من ز من تهی شده

که تو به جور عاشقی مرا به خود رسانده ای

نازنینم..........چه دیر باورت کردم...روزی که آمدم...وتو برای همیشه رفته بودی.........

کدامین دست بی رحمی دلت را

اسیر محبس اندوه می کرد؟

کدامین فتنه جوی نا نجیبی

گناهت را ز کاهی کوه می کرد؟

کسی آیا ز تو پرسید یک بار

چرا چون قاصدکها بی قراری؟

چرا با این همه شیرین زبانی

همیشه از خلایق در فراری؟

بگو آیا یکی از آن میانه

غم تنهاییت را چاره ای بود؟

از این نامردمان آیا کسی هم

به فکر دختر بیچاره ای بود؟

به من گفتی برای بار آخر

تو با چشمان گریان و دلی خون

اگر عشق منی دستم بگیر و

ببر از این (جهنم خانه) بیرون

دریغا من نبودم مرد عشقی

که باشم تکیه گاه محکم تو

تو رفتی و گذشته عمری و من

هنوزم مانده ام در ماتم تو

دلم خون است از دست زمانه

از این گفت و شنود ابلهانه

همین است آرزوی آخرینم

که بر خاکت بمیرم عاشقانه

امیدوارم هیچ عشقی گرفتار تعصب کور نگردد.که جغد شوم تعصب تنها بر ویرانه های عشق خانه می سازد....

گفت لحظه ای بمان....لحظه ها ماندم و هرگز نیامد............

لحظه یعنی امتداد بی کسی

لحظه یعنی تا ابد دلواپسی

لحظه یعنی یک زمان بی زوال

لحظه یعنی آرزوهای محال

لحظه یعنی باش و خاموشی گزین

تا ابد کنج  فراموشی گزین

لحظه یعنی منتظر باش و بمیر

تا قیامت دامن حسرت بگیر

لحظه ای بود و شبی بود و دمی

بعد ازآن شب مانده بر جا ماتمی

لحظه ای آتش جفا کاری نمود

نو گلی را از میان ما ربود

لحظه ای بر جای خود خشکیده بود

هر که آن شب آن هیاهو دیده بود

رفت و یک دم تن به ناپاکی نداد

تن به آتش داد و تنهایم نهاد

شاید این شعر درد ناگفته ای باشد.که به احترام آن گل پرپر شده  مدتهاست که به دل دارم و بازخوانیش عذابم میدهد.....

ولی نوشتم که یادآوری عشق ناکامم باشد...

برای شادی روح عزیز از دست رفته من و همه اسیران خاک  فاتحه ای قرائت کنید

به یاد تندیس عشق(زهره)

گفت رندی:خودکشی یعنی گناه          جای مردن گر هنوزم هست راه

گفتم:این ترس است گر ما زنده ایم      جان خود با ترس ما دربرده ایم

خود رها کردن مرام مردهاست           زندگی دلداده بی دردهاست

گر تو هم یک ذره جرات داشتی          در دل خود خنجری می کاشتی

من حقیرم گر هنوزم زنده ام               گرچه از داغ غمش آکنده ام

چون قناری در قفس پژمرد و مرد        لحظه ها را بسکه در محبس شمرد

دخترک می سوخت تا راحت شود        تا از این دنیای فانی رد شود

دختری از جنس گلهای بهار               دختری پروانه وار و بی قرار

دختری با قلب سرشار از وفا              نوگلی نشکفته و بی ادعا

چون فرشته پر زد و پرواز کرد           جای بهتر زندگی آغاز کرد

دختری سرخورده از دنیای دون           دختری با گونه های لاله گون

دختری با چادری مشکی به سر           با نگاهی بی فروغ و مستمر

عشق را در شعله ها فریاد زد             بغض دل را توی آتش داد زد

رفت...اما زیر بار زور  نه......          مرد....اما مرگ بی منظور نه...

در شبی بر پیکر خود شعله زد            رفت تا عاشق بماند تا ابد

رفت اما ماندگاری را خرید                ماندگاری را میان شعله دید...

مرد اما عاشقی را زنده کرد              همچو لیلی کرد با دنیا نبرد

یاد او در خاطرم پاینده شد                عشق هم با رفتن او زنده شد

مردن آری و ولی تسلیم  نه..             در دیار عشق ترس و بیم  نه..

یادگاری از خودش بر جا نهاد             رسم عاشق ماندنش را یاد داد

زندگی یک روز کمتر بهتر است          چون گنه از روز دیگر کمتر است

زندگی وقتی که هر روزش خطاست       خوشتر اینکه جان ما در دست ماست

زنده بودن مردن بی حاصل است          خودکشی کار زنان عاقل است

خوش به حال او که مرد و پاک رفت       با گناه کمتری در خاک رفت

او رفت و من ماندم  و من هم میروم ولی روزی با کوله باری انباشته از گناه

کاش من به جای او بودم....از خودم بیزارم که جسارت مردن را هم نداشتم.

مکن باور دلم از جنس سنگ است

که آن هم چون دل تنگ تو تنگ است

گلایه کم کن از کوتاهی من

سکانس آخر بازی قشنگ است

انعکاس...!

انعکاس چهره ام در آینه روی زردی بود و موی درهمی

موج می زد در نگاه خسته ام ردپای مانده برجای غمی

از ورای چهره افسرده ام شد هویدا قلب پاره پاره ای

هر چه کاویدم ندیدم آن میان بر جراحت های قلبم مرهمی

شانه هایم توی قاب آینه از همیشه خسته ترافتاده تر

بار اندوه و غمش را گوئیا روی دوش من نهاده عالمی

گونه های لاغرم در آینه دادخواه عمر از کف رفته شد

خواست از من دور باشم از خودم گفت کین جا تو فقط نامحرمی

روی پیشانی حضور چین غم مهر و امضای شکایت نامه شد

داد زد با بغض پنهانش که تو کی به فکر حال ما بودی دمی

یادت هست:

آنروز تورا با من قراری بود...

و من ساعتها به انتظارت ماندم.وتو از دور آمدی بر من نظری

 کوتاه کردی و روی برگرداندی. گفتم شاید مرا ندیده باشی چند

قدمی بر داشتم.

از جلوی کیوسک تلفن رد شدم تا در مسیر نگاهت قرار بگیرم

ولی افسوس آن طرف دوستم را دیدم که خط نگاهش در تلاقی

با نگاه توبود.

نا مهربان چه نا مردانه دلم را به سخره گرفتی لااقل جایی دیگر

وساعت دیگری خود را بر او عرضه میکردی

تو مولود شبی هستی

         که یک زن در بر مرد هوسبازی

 وجوش را

     به نام عشق ورزی عرضه گردانده

         که دیشب در برم از عشق می گفتی

                و امشب در بر مردی دگر عریان و بی پروا

                          بدینسان مست میخندی 

                                چه نامردی....

                                      چه نامردی....

از جنس دلم بود سرشکی که چکیدم

سرمای تنم بود هرآهی که کشیدم

در محضر تو بی ادبی بود نخندم

صد خون جگر دادم و آن خنده خریدم

به ظاهر گرچه با ما همنشینی

برای کینه ورزی در کمینی

اگر کردی به پشت خود سوارم

بران بودی که رویم را نبینی

                            به جانم از چه رو افتادی ای غم

                   نه من صیدم نه تو صیادی ای غم

                   نخواهی دید عجز و ناله ام را

                   عبث عمر خود از کف دادی ای غم

نمیخواهم بگویی دوستت دارم

           که بیزارم

                ازین بیهوده گویی پیش ازآنیکه

                                         تو بشناسی عیارم را

نمیخواهم بگویی با تو می مانم

        که میدانم نمیدانی تو هم هرگز

                      ورای امشبی را تا رسد اینکه:

                                             بدانی چونی فردای تارم را

 ندارم باور عشقی را که جاری بر زبان باشد

 خوشا عشقی که تا آخر به کنج دل نهان باشد

 کسی چون با تو میگوید حدیث عشق باورکن

 به کار عشق ورزیدن ضعیف و ناتوان باشد

دیدی چه شد پایان آن عشقی که فریادش زدی؟

 با آن همه زوری که تو از بهر ایجادش زدی 

گفتم صبوری پیشه کن تا گرم باشی تا ابد

 خاکستری شد آتش عشقت زبس بادش زدی

نبودی عاشقم دیدی که آخر.چگونه ترک من کردی و رفتی

فقط با خودفریبی تیره روزی به روز این دل آوردی ورفتی

 تو را ترس از دوروییهاچو شمعی فروزان کردو وهم عاشقی داد

 وگرنه عاقبت دیدی تحمل به خودسوزی نیاوردی و رفتی

نه من از عشق مجنونم نه تو لیلی دورانی

عشق مجموعه ای است از احساسات و شهوات       

آمدی وا شد یخ دل با نگاه گرم تو

در دلم غوغا شد از چشمان پر آزرم تو

آمدی اما حیا کردی و رفتی از برم

تا به کی مارا جدا از هم بسازد شرم تو

کی شود با من بمانی تا ابد لیلای من

تا بیاسایم دمی بر سینه های نرم تو

خداوندا :

   به دل زخمی نهان دارم

         که گر سر وا کند خاک زمینت را

                           به خون آغشته میسازد

                                  و شاید هیچ انسانی

                                      پس از این خونفشانی قلب پاکش را

                                                           به دام عشق های پوچ امروزی نیاندازد!!!